Mga Kwento ng Batang Lumaki sa Bukid

Trip lang

Wed, 19 Oct 2011 15:16:45 +0800

Ang aking kwento para sa araw na ito ay nauna ko nang naikwento dito. Pero hayaan nyong ikwento kong muli…

Nung bata pa ako, isa pa sa mga favorite pastimes ko ang umakyat sa taguan namin ng mga kumot at unan. Hindi madali yun ha kasi mataas sya. Ganu kataas? Kadikit ng kisame! Kaya din siguro ako nawiwili umakyat dun kasi feeling ko nasa attic ako pag nandun ako.

Kapag andun na ako, tatakpan ko ng mga unan at kumot ang sarili ko… Sabay pigil sa paghagikhik at paghinga habang hinihintay ko na makita ako ni Inay o ng tagapag-alaga ko.

Madalas, nakikita nila ako agad. Naaalala ko pa yung sarap nang pakiramdam habang isa-isa nilang tinatanggal ang mga unan at kumot sa ibabaw ko.

Minsan, walang naghahanap sa akin pero okay lang. Pag pawis na pawis na ako, nagkukusa naman akong lumabas sa tambak ng mga unan at kumot na ginawa ko… Tapos bababa ako sa kama na parang walang nangyari bukod sa sumaya ako.

Wala lang, trip lang, hehe.

Ikaw, anong trip mo nung bata ka pa?

Square cut

Mon, 04 Jul 2011 15:16:00 +0800

Nung bata pa ako, gustong-gusto ni Inay na maikli ang buhok ko. Hindi ko alam kung bakit parang galit si Inay sa mahabang buhok. Kahit ngayon, yung pamangkin kong lalaki naman parati nyang pinapagupitan ng semi-kalbo. Ang sarap pa naman sanang pag-eksperimentuhan ng buhok pag bata pa. Nung nakaraang bakasyon, kahit ilang beses ko ibinilin na wag pagupitan yung pamangkin ko e wala talagang ligtas. Semi-kalbo through and through. Gusto ko pa naman sana syang ipa-mohawk.

Pero di ko masisisi yung pamangkin ko. Kasi nung bata ako, kahit anong gawin ko, sa huli, nauuto pa din ako ni Inay. Hinding-hindi ako natuto. Lagi nya akong aamuin na magpagupit, “kaunti lang,” sabi nya. “Papabawasan lang natin.” Ako naman maniniwala. Sabay habang ginugupitan na ako, sesenyasan nya yung baklang naggugupit sa akin na hanggang tenga ang tabas at lagyan ng bangs. Square cut ang tawag dun. Ayun, talo na naman ako. Masaya si Inay sa bago kong gupit. Ako naman, malungkot na malungkot. Inisip ko na lang buti na-get over na ni Inay yung apple cut, na sya ko atang gupit hanggang three years old, dahil mas maikli pa yun.

Isang beses si Tita Tet ang naggupit sa akin. Mga five years old siguro ako nun. Pinaupo ako sa pasimano ng aming terrace. Tapos may plangganang sumasalo sa buhok ko sa sahig. Mas kampante pa ako nun kasi pakiramdam ko nagkaintindihan kami ni Tita na ayoko nang masyadong maikling buhok. Yun pala nabulungan na din sya ni Inay. Nagngangawa ako nang bonggang-bongga nung makita kong square cut na naman ang buhok ko. Nagsisigaw ako ng: “Ibalik nyo ang buhok ko! Ibalik nyooo!!!” habang naglulupasay. Syempre di na naibalik yung buhok ko, nagmukha pa akong sira.

Nakakatawa na lang isipin ngayon. Pero gusto ko lang naman kasi magpahaba ng buhok nuon kasi gustong magkikay. Buti nung grade school nababantayan ko na ang mga senyas ni Inay sa parlolista. Nagdiwang din ako nung first time ko na-outgrow yung bangs ko at ang style ng buhok ko ay ang tinatawag na wanglent (one length pala as in pantay-pantay, haha). Pero nalungkot ako para kay Inay nung humihirit na sya ng, “May sarili nang gusto.”

Nung nakaraang linggo, pinuna na naman ni Inay ang buhok ko. “Sobrang haba na,” wika nya. “At pinakulot mo pa ata!” Tumango na lang ako at natatawa-tawa kasi bigla kong naalala itong kakakwento ko pa lang sa inyo.

Sentemyento sa semento

Tue, 26 Oct 2010 22:54:00 +0800

Isang gabing naglalakad ako sa kahabaan ng kalye ng Pasong Tamo, may nadaanan akong bagong sementadong paradahan. Ewan ko ba at bigla na lang akong napangiti at naalala ko nung bagong lipat kami sa sarili naming bahay sa probinsya.

Hindi ko alam kung uso din ito sa Maynila, pero nung natapos ang pagsesemento sa doorstep namin, sabi ng nanay ko kailangan naming isulat ang mga pangalan namin dun habang malambot pa ang semento. Pinanuod ko sya habang sinusulat ang Agot, Lucy, Jerlyn, Aron at Almi gamit ang tingting. Sa isip ko, siguro para malaman ng mga tao kung sinu-sino ang nakatira sa bahay namin. sinulat din nya ang petsa. Ahhh… Parang birthday! Tapos nilagyan pa ng nanay ko ng mga lumang barya sa taas. Pampaswerte naman daw yun.

Pagkatapos nito, tuwing may pupuntahan kaming bahay tinitignan ko ang doorstep. May ilan akong nakitang may mga nakasulat na pangalan at nakatanim na mga barya. Yung iba, mga barya lang. siguro masyado silang madami sa bahay, hehe.

Nung bagong semento ang garahe namin, sinulat din ng nanay ko ang mga pangalan namin sa gilid katabi ng petsa, pero hindi na nya nilagyan ng mga lumang barya.

Ngayon, hindi na ata ganung kauso ang pagsusulat ng pangalan or paglalagay ng barya sa doorstep. Pagandahan na lang ng doormat, hahaha.

image by kim

Gumamela 101

Wed, 29 Sep 2010 04:05:00 +0800

Tapos na ang sampung kwentong pinagsimulan nang lahat! Pero wag kayong malungkot (kung may nalungkot man, hehe) dahil madami pa akong ikukwento sa mga darating na araw. Eto nga’t may bago na akong kwento…

Naisip ko lang kagabi kung nakaranas kaya gumawa ng pabula (bubbles) ang mga batang lumaki sa Maynila. Nung kabataan ko kasi sa probinsya e uso yun. Paano kamo? Ganito…

1. Gamit ang isang malinis na batong buhay, dikdikin ang bulaklak at dahon ng gumamela.

2. Ilagay sa lata ng gatas (o kung anuman yung tabo nyo sa banyo) o Tupperware (kung ayaw mong masugatan).

3. Haluan ng kaunting tubig at sabong panlaba.

4. Gumawa ng hipihan (ring) gamit ang walis-tingting.

Et voila! Pwede ka nang makipagpalakihan ng bula sa mga kalaro mo at magbasaan kapag nagkapikunan na!

Madalas ding model ang gumamela kapag ang lesson sa science e yung parts of a flower. Ang paborito ko e pag tatanggalin na namin yung sepal at receptable tapos mae-expose yung malagkit na part (teka, yun nga ata yung ovary, mukhang hinuhubaran pala talaga namin yung gumamela! ohmychildhood!) tapos ididikit namin yun sa ilong namin, sabay sabing “ako si Pinocchio” at masaya na kami ng mga kaklase ko.

image by kim

Sa bahay ni lola*

Tue, 31 Aug 2010 05:26:00 +0800

Kahit kinalakihan kong wala naman talagang nagsasabi sa akin na maganda ako kundi yung kumpare ng tatay ko na napagkamalan pa akong lalaki, e natatangi din naman yung bata sa camping na nagsabing pangit ako. Kaya naging masayang bata pa din ako hanggang sa huli (hanep sa segue, noh?).

Ang pinakapaborito kong part ng kabataan ko e nung hindi pa ako pumapasok. Hindi dahil sa ayaw kong mag-aral dati, a! Excited nga ako mag-school e. Two years old pa lang ako e palagi na daw akong naka-bag. Marunong na din daw ako magsulat ng pangalan ko nun!

Anyway, mabalik tayo sa kung bakit love na love ko ang aking pre-school days. Nung mga panahon kasing yun, dun pa kami nakatira sa lumang bahay namin na extension naman ng bahay ng lola ko sa mother’s side. Napaka-exciting dun!

1. Binabaha yung bahay namin kaya naglilikas kami ng mga gamit papunta sa bahay ng lola ko tuwing bumabagyo. Hindi ako naaawa sa kalagayan naming yun, ikinasasaya ko pa yung pagkataranta ng mga magulang ko.

2. Muntik kong masunog yung bahay namin na yun. Na-curious lang kasi ako mag-sindi ng stove. Manual pa yun dati, kailangan ng posporo. E sakto nagsisindi ako, ginulat ako ng taga-alaga (parang yaya, pero hindi ko sya tinatawag na yaya) sa akin “Hoy, ano ginagawa mo dyan?” Nahagis ko tuloy yung palito na may sindi, shoot sa basurahan! At nagliyab!

3. Nabanggit ko yung taga-alaga ko kaya naalala ko nung minsan tinulungan ko sya mag-himay ng beans. Napaglaruan kong i-suot sa butas ng ilong ko yung maliliit na butil at isupla sa pamamagitan ng pagsinga. Sa kalagitnaan ng kasiyahan ko sa ginagawa kong kabulastugan e nagkamali akong magsuot sa ilong ng may kalakihang butil! Ayun na-stuck! Hindi ko talaga maalis kahit halos lumabas na ang utak ko sa pagsinga! Mga 30 minutes akong tahimik na nag-iiyak sa kama. Kasi medyo ma-pride ako kaya hindi ko agad sinabi sa taga-alaga ko na hindi na ako makahinga.

4. Dahil nga kadikit lang kami ng bahay ng nanay (tawag ko sa lola ko), madali niya kaming matawag tuwing tag-ani para mag-giik ng palay o mag-kaskas ng mais. Ang paborito ko e kapag gagawa sya ng tsokolate, tapos kami ng mga pinsan ko ang taga-supsop ng kakaw. Tapos kami na nga kumain ng bunga, pag gawa na ang tsokolate kami pa ang rin ang iinom. Good business! Minsan nginangabngab din namin yung nagawang tabliya. Na ikinabungi ko din ng ngipin.

Kadamihan talaga ng memories ng childhood ko nasa lumang bahay namin. Minsan ko na din napanaginipan kung paano ako ipinanganak duon.

Mga apat o limang taon ako nuong lumipat kami sa sarili naming bahay, na nuon e napag-gigitnaan ng dalawang looban. Yung isa katabing-katabi lang ng bahay namin. Yung isa naman mas malapit sa lumang bahay namin, pero mga 20 steps away lang din. Kaya din siguro naging favorite hangout place namin ang mga looban. At kahit hindi ako nakaranas pumunta ng zoo until Grade 6, wala naman ako masyadong na-miss. Madalas pa dalawin ng bayawak at ahas ang bahay namin nung wala pa kaming kisame.

Ngayon, bente-sais na po ako. Madami nang nawala mula sa kabataan ko. Bukod sa aking innocence, haha, e wala na yung paborito naming laruan na looban. May konting parts pa ata na natira pero hindi na child-friendly kasi namatay na ata yung mga may-ari (sumalangit nawa) kaya wala nang nakapag-maintain. Wala na madalas tao sa bahay ng lola ko bukod dun sa tito ko na nagtayo ng kainan sa harapan. May kisame na ang bahay namin. At yung mga friends kong bukbok e madalas ko nang walis-walisin dahil sila naman ngayong napag-didiskitahan ikalat ng pamangkin ko sa aking kwarto! Pana-panahon lang talaga ang buhay…

Hanggang sa muling kwentuhan! Ako po si Almi, proud laki-sa-bukid. :)

image by kim

*ang ika-sampu sa 10 kwento :)

Pangit daw ako*

Wed, 25 Aug 2010 03:58:00 +0800

Sa school ko nung elementary, walang girl/boy scouting pero meron kaming counterpart nito na kung tawagin e Pathfindering. Nung kapanahunan ko, ang joining level e pag Grade 4 ka na. Tapos part nito ang camping na madalas ganapin sa Laguna. Pag ganitong camping, kasama lahat ng campuses nationwide kaya uso ang pakikipag-friendship.

Nung Grade 4 ako, sa San Pablo ang venue. Isang araw, lunch, naglalakad kami ng kaibigan ko nang may humahabol na magkaibigang lalaki sa amin para magpakilala. Pag-turn ko, aba itong isang si lalaki biglang nakasabi ng “ay, pangit pala!” (see picture of myself during the camp below) sabay tawa at kumaripas ng takbo palayo sa amin. Nakooo… kung nalaman ko lang ang pangalan nya e hahanapin ko sya ngayon sa Facebook! Pag lang hindi sya lumaking pogi, lagot sya sa akin!!!

*ang ika-siyam sa 10 kwento :)

Kikay kasi*

Sat, 21 Aug 2010 01:05:00 +0800

Kahit medyo boyish ako nung bata e mahilig din naman akong mag-ayos ng buhok kasi hindi uubra ang favorite cap ko (Guess na white and purple na nawala nung nanuod ako ng Ang TV concert) with my school uniform. Nag-ge-guest appearance lang ulet yun pag may P.E.

So, ayun, mabalik tayo sa buhok. Wala pang Gossip Girl nun pero lagi na akong naka-headband of all sorts. Meron akong iba’t-ibang ribbons na bino-bowtie sa ulo. Tapos may bendable headbands din ako at saka yung headbands na may matching na pang-ipit. Ang hindi ko lang nahiligan e yung nausong headband na kunyari shades at yung pang-ipit na may paru-paro (nagkaroon ako nito pero sa sintas ng sapatos ko kini-clip tapos pinapanuod ko ang kanilang flapping wings habang ako’y naglalakad, hehe).

Ang hindi ko makalimutan sa pag-aayos-ayos ko ng buhok ko e nung muntik na akong i-disown ng kuya ko! Basta isang hapon, uwian, nakasimangot yung kuya ko at badtrip. Sabi nya sa akin “Bakit ba kung anu-ano ginagawa mo sa buhok mo? Pinagtatawanan ako ng classmates ko! Sabi nila, bakit ganun ang ipit ng kapatid mo? Masyado namang makulay!”

Aba, sorry naman, kuya, pinadalhan kasi ako ni Tita Tata ng madaming sanrio in all colors imagineable! If you’re wondering kung ano yung hairstyle ko that day, parang ganito:

image by kim

*ang ika-walo sa 10 kwento :)

Mahirap talagang maging pogi*

Wed, 11 Aug 2010 03:52:00 +0800

Nung Grade 2 ako, nagpunta ang pamilya namin sa bahay ng isang malayong kamag-anak sa side ng tatay ko. Pag-uwi namin sa bahay, tatawa-tawa ang tatay ko kasi sabi daw ng kumpare nya: “O, pare, isang babae at dalawang lalaki pala ang naging anak mo! Ang gandang lalaki nung isa (referring to me), mestiso a!” Ang tipikal na porma ko kasi nun e chicago bulls na shorts at maluwang na t-shirt, sabay naka-ponytail at cap. Siguro hindi nya napansin yung ponytail ko. Hmpft. Pero, sorry, kuya, mas pogi pala ako sa’yo!

image by kim

*ang ika-pito sa 10 kwento :)

Sa looban*

Tue, 03 Aug 2010 23:03:00 +0800

Masarap talaga manloob sa mga looban (ui, nagpapaka-catchy, hehehe) kaya matapos kong magka-blackeye e madaming beses pa din akong nagpunta dun. Hindi kasi maiwasan lalo na kapag tag-kulilis (parang kuliglig). Aba, kailangan kasama ako ng kuya ko! Eto dapat prepared na. Gumagawa kami ng panghuli sa mga insektong ito (yung malalaking klase, pa-agang naman ang tawag). Parang panungkit din ang gamit namin. Ang kinaibahan lang e plastic ng yelo ang nasa dulo para hindi makawala ang huli.

Minsan may naliligaw ding mga sisiw sa looban. Sila yung mga naiwan ni mother hen or nakawala sa katabing poultry. Inuuwi ko at inaalagaan. At ipinapangalan ng tatay ko sa mga artista. Ang natatandaan ko lang e sina Kris at Jolina. Nagka-tandang din ako, Gio naman ang pangalan.

Teka, mabalik tayo sa looban. Masarap din mamasyal dun kasi ang dulo nun ang tinatawag naming parang. Ito yung malawak na grassfield sa gitna ng kaloobanan. Dito kami naghahabulan, nagpapalipad ng saranggola at nanghahabol ng tipaklong.

Isang beses may aso na namang namagat sa amin. Ambilis nakapagtago ng mga kapatid ko at mga kalaro namin sa likod ng malalaking puno. Sa taranta, ako ang naiwan kaya naging target ng aso. E tayming wala nang malalaking puno sa paligid ng puwesto ko kaya umakyat na lang ako sa puno… ng kape! Ayun, pagdating ko sa dulo, nabali ang sanga. Kapos kapalaran, nahulog ako, face down. Pagtunghay ko nasa harap ko si aso. Edi ngumawa ako ng bonggang-bongga sa takot. Biglang nagtatakbo palayo si aso. Natakot ata sa akin.

image by kim

*ang ika-anim sa 10 kwento :)

Black eye*

Wed, 28 Jul 2010 02:28:00 +0800

Gustong-gusto kong kalaro ang kuya ko nung bata pa kami. Yung ate ko kasi e medyo demure (i.e. hindi gaanong mahilig umakyat ng mga puno). Kapag yung kuya ko ang kasama ko, madaming happenings. Tulad nito:

Seven years old ako noon. Isang sabado, sumama ako sa kuya ko at sa isa naming pinsang lalaki na magnakaw ng lansones sa isang looban (forest ba, ganyan) malapit sa bahay namin. Sa sobrang prepared namin e wala kaming dalang panungkit! Kaya binabato na lang namin yung lansones.

Wala pa man kaming nakukuhang bunga e may narinig kaming tahol ng aso. Patay, mahuhuli kami ng masungit na matandang may-ari! Pero bago pa kami nakatakbo e nakahirit pa ng isang bato pataas sa puno itong pinsan namin. Na sa kinamalas-malasan ko naman e saktong napatingala ako. Ayun, sapol ang bato sa left eye ko.

Na-trauma ata ako for a while kasi natatandaan ko na habang pinapagat (mabilis na paghabol with intentions of hurting, in this case, biting) kami ng aso e nagsisisigaw ako ng “Anlaki ng bato! Anlaki ng bato!” na maya-maya pa ay napalitan ng “Yung tsinelas ko! Yung tsinelas ko!” kasi naiwan yung kabiyak ng tsinelas ko pagtawid namin sa bakod.

Kinalunisan (as in the following Monday) naman e asar-talo ako nung Grade 1 classmate ko (na may crush naman sa akin) kasi may black eye ako. Hanggang ngayon natatawa pa ang kuya ko kapag naaalala nya ito kasi mas concerned pa daw ako sa tsinelas ko kesa sa halos lumuwa kong mata.

image by kim

*ang ika-lima sa 10 kwento :)

Inay dentista*

Wed, 21 Jul 2010 01:36:00 +0800

Hindi uso sa amin ang magpadentista noong kabataan ko. Kasi kayang-kaya naman bungiin ni inay ang mga ngipin naming magkakapatid. Minsan nga ako na din ang nagbubunot ng sarili kong ngipin. Lalo na yung mga bag-ang na may sira at halos isang hibla na lang ng laman ang nagkakapit nito sa aking gums.

Pinaka-memorable syempre yung first time ko mawalan ng ngipin nung Kinder. Yung two front teeth ko OA na sa pag-uga kaya naisipan ni inay dentista na bunutin ito isang araw. Ang problema sa lakas ng pagtulak ni inay, hindi lang dalawa kundi apat na ngipin ang nabunot! Hindi naman ako umiyak, sa sobrangbilis ng pangyayari e wala na ata akong naramdamang sakit. Saka alam ko namang tutubo pa sila. Ako pa mismo ang nagtapon ng mga ngipin ko sa bubong ng bahay namin. Pampatalino daw yun.

Ang problema lang, saktong class picture-taking the following week sa school. Bilin ni ma’am, bawal ngumiti ang mga bungi.

image by kim

*ang ika-apat sa 10 kwento :)

Taas ang kamay ng iyakin*

Tue, 13 Jul 2010 22:00:00 +0800

Ako ang pinakaiyakin sa klase namin nung Kinder ako. Magngangangawa muna ako bago ako “pumayag” na umalis na ang inay ko. Susuhulan muna nya ako ng P5 to P10 (pag sobrang ngalngal minsan umaabot sa P20!) at promise na may dala syang laruan pag sinundo ako sa uwian. Major production number ito. Every. Day. As in kinakaladkad ako ng teacher ko papasok habang nag-iiiyak ako. May kasamang pagpapadyak pa ako to the extent na tumatalsik yung shoes ko. Haha. Isang beses hinding-hindi ako tumahan. Dun ako nag-stay sa classroom ng ate ko, may exam pa ata sila nuon. Nang napasuka na ako dahil sa kakaiyak.

image by kim

*ang ikatlo sa 10 kwento :)

Sabi ng tatay ko*

Wed, 07 Jul 2010 03:28:00 +0800

Madami akong kapilyahan nung kabataan ko (at hanggang ngayon). Pero may paboritong ihirit na kwento ang tatay ko: “Walang tatalo sa kapilyahan ni Almi. Hindi ko talaga malimutan nung kami ay nakasakay sa jeep. Nahulog ang hawak niyang isang piraso ng lansones. Ay hindi ko naman makita kung saan nakagulong na ilalim ng upuan. Hinding-hindi tumigil umiyak. Ay isang kaing ng lansones naman ang dala namin.” Four years old daw ako nun.

image by kim

Anong madalas ikwento ng tatay mo tungkol sa kabataan mo?

*ang ikalawa sa 10 kwento :)

Imaginary friends*

Wed, 30 Jun 2010 10:02:00 +0800

Nung bata pa ako, wala akong imaginary friends. Tipikal sa mga bata ang magkaroon ng mga ganun pero talagang noon pa man e weirdo na ako. Ang natatandaan ko lang e ayaw na ayaw kong nililinis ng Inay yung mga bukbok sa may bintana ng lumang bahay namin. Sabi nila ito daw yung debris kapag kinakain ng isang klase ng anay ang kahoy. Lagi kong sinasabi na friendsko yung mga bukbok na yun o kung ano man ang tamang tawag sa kanila. Minsan umiiyak pa ako kapag tumingin ako sa bintana namin na wala sila. Pang-asar ito sa akin ni Ate hanggang ngayon.

Ikaw, nagkaroon ka ba ng imaginary friends?

image by kim

*ang una sa 10 kwento :)

Ganito kasi yun...

Wed, 23 Jun 2010 11:17:00 +0800

Nagsimula ang lahat sa 10 kwento tungkol sa aking kabataan. Madaming natuwa. At ako naman ay ginanahang magkwento. Kaya kung may gusto kayong sisihin e sila yung mga masyadong naaliw sa mga pinagsasabi ko! Kasalanan nilang lahat ito! Haha!

Pero salamat din naman sa kanila dahil napagtanto ko na napakasaya ng aking naging kabataan. Kaya minabuti ko na din na habang naaalala ko pa yun at kaya ko pang ikuwento e sisimulan ko na. Kapag naubos na yung tungkol sa akin, siguro ikukwento ko na din yung mga kwento ng aking mga kalaro, mga pinsan, pamangkin, magiging mga pamangkin, (mga) anak at (mga) apo.

Kwentuhan nyo din ako ha? :)